Τίτλος Βιβλίου: Η αδερφή μου η Κλάρα και ο θησαυρός των πειρατών.

Όνομα συγγραφέα:Ντιμίτερ Ινκιοφ.
Εικονογράφηση: Fritz Goller.
Εκδόσεις : Πατάκη
Τμήμα Δ2
Δασκάλα:Μουμουλίδου Ευγενία

Τι μου άρεσε περισσότερο:

Μου άρεσε περισσότερο εκεί που ο Ρομπερτίνο τους ξεγέλασε με τα λεφτά που θα έπρεπε να τα πάρουν τα παιδιά και εκεί που αποκοιμηθήκαν τα παιδιά την ώρα που ξεκουράζονταν απ’το σκάψιμο.

Περίληψη:

Ένα βιβλίο από τη σατιρική σειρά “ Η αδερφή μου η Κλάρα ” που κάνει σ’ολο το κόσμο τα παιδιά να γελούν. Η αδερφή μου η Κλάρα έχει κάτι τρελούτσικες ιδέες, άλλο πράγμα! Αυτήν την φορά θα πάμε στις διακοπές να ανακαλύψουμε έναν πειρατικό θησαυρό. Και μια που η Κλάρα έχει έναν χάρτη καταπληκτικό, αποκλείεται να δυσκολευτούμε…

Μπλεόνα Σ.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Αυτό το βιβλίο είναι πολύ ωραίο και σας συνιστώ να το διαβάσετε! Μιλάει για πάρα πολλά ζώα και σου δίνει πολλές πληροφορίες και έχει πλούσια εικονογράφηση. Επίσης μπορείς και να το χρησιμοποιήσεις και σαν πηγή γνώσης, για παράδειγμα σε βάζει ο δάσκαλός σου μια εργασία να βρεις για ένα ζώο πληροφορίες, από αυτό το βιβλίο μπορείς.

Εικονογράφηση: FRANCISCO ARREDONDO

KEIMENA:RERE ROVINA
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΜΥΡΩΝΗ ΜΑΡΙΑ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Για το αναγνωστικό: Τα Ψηλά βουνά

Ας μου επιτραπεί ως δάσκαλος που συμμετέχει στο εργαλείο αυτό φιλαναγνωσίας του σχολείου μας να δημοσιεύσω μια δική μου ανάρτηση αφού βλέπω ότι το βιβλίο: «Τα ψηλά βουνά» έχει διαβαστεί και αρέσει στους μαθητές μας ιδιαίτερα -είναι η 3η ανάρτηση που έχουν κάνει οι μαθητές μας μέχρι τώρα για το βιβλίο αυτό. Θα μας δοθεί ακόμη η ευκαιρία σε συνάρτηση με το μάθημα της Γλώσσας της Δ΄ τάξης που αναφέρεται στην καθαρεύουσα, στην ενότητα 10  του β΄τεύχους "Λέξεις φτερουγίζουν πέρα, ταξιδεύουν στον αγέρα" - "Γλωσσική αυτοβιογραφία" να κατανοήσουμε καλύτερα πώς αντιμετωπιζόταν το γλωσσικό ζήτημα τις εποχές εκείνες...

Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε ως αναγνωστικό της Γ΄ τάξης του δημοτικού σχολείου, στα πλαίσια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του Ελευθερίου Βενιζέλου, της περιόδου 1917-18 και ήταν το πρώτο σχολικό αναγνωστικό (δηλ. βιβλίο Γλώσσας θα λέγαμε σήμερα)  στη δημοτική γλώσσα, που ο Ε. Βενιζέλος καθιέρωσε στις πρώτες τέσσερις τάξεις του δημοτικού. Η επαναστατική κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου εξέφρασε τότε στην πράξη τις νέες εκπαιδευτικές, αισθητικές και γλωσσικές αντιλήψεις της με την καθιέρωση της δημοτικής στις τέσσερις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Το βιβλίο επαινέθηκε απ' τον Παλαμά και τον Ξενόπουλο για την παιδαγωγική και λογοτεχνική του αξία, τη ζωντανή δημοτική γλώσσα και την τυπογραφική του καλαισθησία. «Τα ψηλά βουνά», παρά τον πρωτοποριακό τους χαρακτήρα προκάλεσαν λυσσαλέες αντιδράσεις και κάηκαν δημοσίως από τις κυβερνήσεις μετά το 1920.

Ο Στέλιος Σπεράντζας είπε για «Τα ψηλά βουνά» πως «είναι από τα βιβλία που ξυπνούν τους λαούς και τους κάνουν μεγάλους». Σήμερα, μας υπενθυμίζουν, πέραν όλων των άλλων, πόσο σημαντικό είναι ο καθένας από μας ν' αναδέχεται τις ευθύνες του. Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου απευθύνεται στα παιδιά όλων των εποχών. «Όταν βρίσκονται γενναία παιδιά σαν εσάς, ένα δάσος γίνεται αιώνιο. Κι οι άνθρωποι ζουν καλύτερα τη ζωή τους».

Στα "Ψηλά Βουνά", ο Παπαντωνίου αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας 26 παιδιών που όταν τελειώνουν την τελευταία τάξη του σχολείου, παίρνουν την άδεια των γονιών τους να κάνουν μόνα τους διακοπές για δύο μήνες στα βουνά της Ευρυτανίας (τόπος καταγωγής του συγγραφέα). Εκεί, μέσα στις ομορφιές της ελληνικής φύσης, μαθαίνουν να λειτουργούν σαν ομάδα, να αλληλοβοηθιούνται, να σέβονται το ένα το άλλο, αλλά και να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Στο βουνό, θα γίνουν φίλοι με τον Λάμπρο*, ένα μικρό τσοπανόπουλο, στον οποίον θα μάθουν και τα πρώτα γράμματα, δίνοντάς του την ευκαιρία να προοδεύσει – και μάλιστα μελλοντικά να γίνει δάσκαλος. 
Η αφήγηση στο έργο γίνεται απλά, με γλώσσα φυσική και ζωντανή, στοιχεία, που έκαναν το βιβλίο να μιλήσει κατευθείαν στην ψυχή των μαθητών της εποχής και να θεωρείται έως σήμερα, φαινόμενο μοναδικό και αξεπέραστο για τα ελληνικά παιδαγωγικά δεδομένα.

Να θυμηθούμε κι ένα μικρό απόσπασμα από ένα ποίημα του βιβλίου:

 «Γιάννη, γιατί έκοψες τον πεύκο; Γιατί; Γιατί;» / Αγέρας θάναι, λέει ο Γιάννης και περπατεί.

Ανάβει η πέτρα, το λιβάδι βγάνει φωτιά / Να' βρισκε ο Γιάννης μια βρυσούλα, μια ρεματιά!

Σημείωση:
*Λάμπρος ονομαζόταν ο πατέρας του Ζ.Παπαντωνίου που είχε απεβιώσει πρόσφατα και με τον τρόπο αυτό ο συγγραφέας κράτησε τη μνήμη του αιώνια.

Σας ευχαριστώ!

Τα ψηλά βουνά

Ανάρτηση στα πλαίσια της φιλαναγνωσίας
Τμήμα Δ2
Δασκάλα: Μουμουλίδου Ευγενία
Δάσκαλος Πληροφορικής : Παντακούδης Δήμος
Μαθητής: Αλεξανδρα Μ.
Τίτλος βιβλίου: Τα ψηλά βουνά
Όνομα συγγραφέα: ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
Εκδόσεις: ΕΣΤΙΑ

Τι μου άρεσε περισσότερο

Εμένα μου άρεσε το τέλος «ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ», όπου ο Λαμπρός ένας μικρός βοσκός που δεν πήγαινε σχολείο και ήταν αγράμματος στο τέλος μορφώθηκε εξαιτίας μιας παρέας παιδιών. Μια μέρα ήρθαν κάτι παιδιά από την κατασκήνωση, γνωρίστηκαν μαζί του και τον ρώτησαν αν πηγαίνει σχολείο. Αυτός είπε «όχι». Όταν ήρθε η ώρα να φύγουν πήγαν στον παππού του Λάμπρο και τον έπεισαν να αφήσει το Λάμπρο να πάει στην πόλη μαζί τους για να μορφωθεί. Τελικά ο Λαμπρός όχι μόνο μορφώθηκε αλλά έγινε και δάσκαλος.

Περίληψη

Μια παρέα παιδιών ξεκίνησε για το βουνό. Εκεί έμαθαν να ζουν μόνοι τους. Έμαθαν επίσης να μαγειρεύουν, να ανάβουν φωτιά. Επίσης έφτιαξαν τρείς δρόμους, ο ένας οδηγούσε σε μια βρύση, ο άλλος στην πόλη και ο άλλος σε μια λίμνη η Ρουμέλη. Εκεί γνώρισαν ένα παιδί που το έλεγαν Λάμπρο. Εκεί τον ρώτησαν αν πηγαίνει σχολείο κι αυτός απάντησε όχι. Κι έτσι του είπαμε: «θα σε πάρουμε μαζί μας στην πόλη για να μάθεις γράμματα». Πήγαν στο παππού του για να τον πείσουν να πάει στην πόλη τους και αυτός συμφώνησε!!!